Angscht a Schrecken op mengem eischten Metalfestival (mp3, 5,36 MB)

Das ganze gibt es wie immer auch mit Hintergrundmusik und furchtbar tollem Jingle auf Radio ARA zu hören. Und das
in der Sendung Crumble zwischen 16 und 17 Uhr auf 103,3 und 105,2 MHz oder per livestream! Den gesamten Text kann man mit Klick auf “Mehr!” lesen.

A&S Podcast Feed ¦ A&S in iTunes oder anderem Podcatcher abonnieren ¦ A&S im iTunes KatalogEt ged jo fir alles eng eischten Keier. Esou sin ech och virun Joeren fir déi allereischten Keier op en
sougenannten Metalfestival gaangen. Wann en sech do lo eppes wéi Wacken oder den Summerblast
virstellt, muss ech daat ganzt vlaischt besser definéiren. Et waar nämlech an engem Kaff, daat seech
Beschdref nennt an huet “Rock d'Scheier” geheescht. Et huet och net wéi zum Beispill de Wacken e
puer Deeg gedauert, mee nemmen en Owend.
En Festival waar et wahrscheinlech just dodurch, daat e puer Bands hannertneen gespillt hun.
Irgendwann am Laaf vun dem Daag huet mech eng SMS erreescht, mat der simpler Fro. “Wells du
mol eng Keier op en richtegen Metal Konzert?”. Jo, deemols, also an menger Jugend, zu der Zait,
wou ech nach net Gonzo-Journalist waar, gouf et och schons SMSen. Wobai daat jo eigentlech eng
falsch Teminologie ass, iwert déi keen sech je opreegt. SMS heescht eigentlech “Short Message
Service”. Wann en also seet “Ech hun eng SMS kritt!” ass daat op 2 Manéiren falsch. Wann en den
Service kritt hätt, misst en soen “Ech hun den oder en SMS kritt!”. Wann en awer den Message kritt
huet, misst en soen “Ech hun en SM kritt!”. Do wier et awer och schon baal méi einfach ze soen
“Ech hun en Message kritt”. Waat verschidden Leit jo och einfach maachen.
Ech wollt och lo keen linguistesch-techneschen Streit opbriechen. Mee heinsdo ass et netzlech, sech
un gewess Saachen ze erenneren.
Ech hun ob den Message also voller Freed geäntwert, natirlech weilt ech op den RICHTEGEN
Metal-Konzert an ech geif ganz bestemmt matgoen.
En klengen Moment laang hun ech mech nach gefroot, ob ech schon eng Keier op engem falschen
Metal-Konzert gewierscht wier, mee déi Fro konnt ech nemmen negativ beäntwerten. Ech waar jo
iwerhaat nach nie op engem Metalkonzert gewierscht.
Ech haat awer shcon e puer Saachen geziehlt kritt. Natirlech hun ech d'Musek kannt, mee och wann
en eng Museksrichtung kennt, wees en net, wéi sech e puer Lokalbands irgendwou an enger Scheier
verhaalen. An och waat “normal” Metalkonzerten ugaangen ass, haat ech null Erfahrung.
Ech hun just Geschichten kannt.
Zum Beispill déi vum Circle of Death. Bei engem bestemmten Lidd geif de Sänger vun der Band
den “Circle of Death” initéiren. Dorobbs hin geifen alleguerten d'Leit sech rondrem en Krees an der
Mett vum Sall opstellen an rondrem déi Fläch danzen. Dobai geif d'Musek sech emmer an emmer
méi op en Höhepunkt hin bewegen. Dann, bei engem bestemmten Moment geif den Sänger en
Signal gin an jiddereen geif sech mam Ielebou no vir an d'Mett vun dem Kress bewegen.
Daat et dobai zu bloen Flecken, Verletzungen, gebrachenen Schanken, bis hin zu Amputatiounen
geif kommen, wier durchaus tolléiert an deelweis esouguer erwenscht.
Déi Leit, déi mir dovunner erziehlt hun, hun daat wonnerbar an extrem flott fonnt. Ech wosst net
esou ganz, wéi flott ech d'Aussicht op gebrachen Schanken an Amputatiounen geif fannen. Virun
allem hun ech och Gerüchter heiren, daat ganzt wier eng Aart satantistescht Ritual. Waat natirlech
kompletten Blödsinn ass. Deemols waar ech mir awer net esou secher. Ech hun mech schon
zweschen Pentagrammen, Schwengsblutt, Kärzen an ähnlechem satantisteschem Krimskrams gesin.
Angscht a Schrecken sin undeitungsweis opgetaucht.
Trotzdem hun ech mech voller Freed op den Konzert gemaach. Virdeischt hun mir mol missen
Beschdref fannen, waat secherlech net déi einfachst Aufgab ass, virun allem wann en bedenkt, daat
et daischter waar an keen vun eis wosst, wou Beschdref genau wier. Irgendwou an der Brousse vum
Gutland, zweschen Miersch an Reiden, ongefeier. Mee och déi Beschreiwung waar genau genuch,
fir daat klengt Kaff ze fannen.
Wéi mir endlech do waaren, hun mir schon düster Gestalten gesin, déi eis de Wee op en komeschen
Konzert gewissen hun. Angscht a Schrecken sin méi grous gin. Sollt daat ganzt um Enn wierklech
eng vun denen berühmt-berüchtegten “schwaarzen Massen” sin? Geif ech am “Circle of Death”
emkommen oder en Been verléiren?
Wéi mir erankomm sin, ass eis schons haart, furchtbaar haart Musek entgeint komm. Ausserdem
méi düster Gestalten.
Wann sech en Festival “Rock d'Scheier” nennt, dann ass daat normalerweis doweinst, well en
wirklech an enger Scheier ass. An den Sall sin ongefeiher 70 Leit erangaangen. An et waaren der
ongefeiher 69 dobannen. Virun der Bühn hun d'Leit gepoggt an geheadbangt an op der Bühn stoung
en Band, déi Metal gespillt huet.
Et waar wahrscheinlech guer net esou wichteg, waat déi Band do genee gespillt huet, haaptsaach sie
waar haart.
Meng Begleedung, also déi Persoun, déi mir déi ominös SMS gescheckt haat, huet zu mir gesoot,
ech soll poggen goen. Hat wollt daat selwer allerdengs net, well haut relativ vill grous an staark Leit
virun der Bühn amgaangen waaren ze poggen.
Ech hun mech gekuckt. Ech waar weder immens grous, nach immens breed an schon guer net
staark. Ech hun un den Circle of Death geduercht. Schankenbrech. Amputatiounen. Satantistesch
Ritualer.
Angscht a Schrecken hun Pogo an mengem Mo gedanzt.
Daat ganzt huet mir geschenngt wéi eng Aart Opnahmetest. Wann en poggen geht, geheiert en
dozou, därf sech “Metaler” nennen an sech en schwaarzen Tshirt vun enger Band kaafen, déi en
zwaar guer net kennt, mee trotzdem cool fennt. Ech wosst net, wéivill Senn daat hätt. An op mir
daat net ze vill Angscht a Schrecken wier.
An trotzdem sin ech poggen gaangen. Hei, waat waar daat eng Freed. Op an oof, drenner an driwer,
drop an dowidder. Op manst esou laang, bis ech irgendwann eng Keier um Buedem loung.
Daat huet bessi wéi gedoen, mee ech mir ass direkt opgehollef gin. Ech kruut vun allen Saiten op de
Reck geklappt, esou fest, daat ech schon baal erem emgefall wier. Angscht a Schrecken sin emmer
méi grous gin, mee trotzdem hun ech nach eng kuerz Zait laang weidergemaach.
Dun ass et mir ze vill gin. Vlaischt geing geschwen den Circle of Death kommen. Oder en
satanistescht Ritual geif ufänken. Oder soss irgendeppes extrem schlemmes geif passéiren.
Ausserdem waar et furchtbaar haart. Ech mengen et ass net wirklech em d'Musek gaangen. Just em
d'Lautstärkt.
Daat enzegt, waat elo nach bliwen ass, waar d'Flucht. Deemols huet sech déi nach am elterleschen
Wohn gemaach.

Es ist mal wieder so weit. Angscht a Schrecken on the Air. Diesmal geht es, wie könnte es anders sein, um unseren Freund Billy Corgan, der am letzten Donnerstag als Sänger der Smashing Pumpkins in der luxemburgischen Haupstadt aufgetreten ist. Im Vorfeld des Konzertes habe ich mir so meine Gedanken gemacht, was denn so passieren könnte. Und das war nicht gerade wenig.

Angscht a Schrecken mam Billy Corgan (mp3, 4,41 MB)

Das ganze gibt es wie immer auch mit Hintergrundmusik und furchtbar tollem Jingle auf Radio ARA zu hören. Und das heute in der Sendung Crumble. Das zwischen 16 und 17 Uhr. Und heute gibt es, wie Thierry schon so schön angekündigt hat, einen weiteren Grund, einzuschalten. Nämlich werde ich mit Thierry ein wenig über Blogs und Podcasts reden, ausserdem wird sein Podcast “Bouneschlupp” Premiere “on air” haben.
Es heisst also einschalten, heute zwischen 16 und 17 Uhr auf Radio ARA, 103,3 und 105,2 MHz oder per livestream.

Den Text der Episode findet sich wie gewohnt unter “Mehr!”.

A&S Podcast Feed ¦ A&S in iTunes oder anderem Podcatcher abonnieren ¦ A&S im iTunes KatalogDe Billy Corgan ass de Sänger vun de Smashing Pumpkins. An déi sin wéi vill Leit secher matkritt
hun, deslescht am Atelier opgetruden. Comeback, Konzert, Europatournee an esou weider.
Wann en wees daat den Billy Corgan en komeschen electro-soloprojet haat, kann en verstoen, daat
vill Leit gezweifelt hun, wéi se heiren hun, dass d'Pumpkins erem do sollten sin.
Ongefeier eng Woch virum Konzert hun ech ugefaangen, mir Gedanken ze maachen. Ech wollt
onbedengt eng bestemmten Lidd mam Titel “XYU” heiren. An et waar zu dem Zaitpunkt nach net
secher, ween dann lo ausser dem Billy Corgan an dem Jimmy Chamberlin, dem Batteur, Deel vun
der Band wier. Ech haat also verschidden Horror-Virstellungen:
Waat wier, wann de Billy geif op d'Bühn kommen an geif soen: Et deet ma Leed, ech hun keng
Band zesummen kritt, an dem Jimmy ass et haut furchtbaar schlecht. Dorobbs hin geif deen op
d'Bühn kommen an katzen, fir och den leschten ze iwerzeegen, daat hien op keen Fall kéint en
Konzert spillen. De Billy geif dann ufänken, Lidder aus sengem komeschen elektro-soloprojet ze
sangen. Dobai seiz hien komplett an enger schwarzer Kescht, wou just sain Kapp geif erauskucken.
Am Virfeld waar ugekennegt, d'Smashing Pumpkins geifen drai Stonnen laang spillen. Drai
Stonnen. Am Atelier. Den Atelier ass furchtbaar kleng. Den Atelier waar ausverkaaft. Am Atelier
ass no enger Stonn Konzert baal keen Sauerstoff méi. D'Smashing Pumpkins sollten drai Stonnen
laang spillen. Rocken. Ofrappen, souezsoen.
Ech hun mer virgestallt, daat den Konzert den leschten am Atelier iwerhaat wier. No enger Stonn
wier keen Gedrenks méi do, well d'Leit probéiren geifen an der tropescher Hetzt duerch Drenken e
bessi Flessegkeet opzehuelen, iert se se erem geifen erausschweesen.
D'Toiletten wieren ebenfalls no kuerzer Zait verstoppt, sou daat et eng Iwerschwemmung geif gin.
Den ganzen Budem geif no an no mat engem dennen Film aus Wasser an Schwees geflut gin, op
dem d'Leit permanent geifen ausrutschen.
Duerch daat villt Wasser geif d'Elektritizeit am Atelier no an no Kuerzschless hun. Op der Toilett
geifen just nach Fonken fleien amplaatz vun Luuchten an Schalteren. No enger gewesser Zait geif et
am Konzertssall ähnlech sin, an verschidden Leit geifen mat brenndenen Hoer durch d'geigend
laafen, ouni meiglechkeet zur Flucht, well de ganzen Atelier voller Leit wier.
Duerch déi vill Fonken geif den Daach vum Atelier ufänken mat brennen, an den Stärenhimmel geif
sech iwert den rechtlechen Iwerliewenden, inklusiv Billy Corgan an Band opdoen.
Nom Concert geifen d'Iwerliewend mam Helikopter vun der Air Rescue respektiv vun der Arméi
gerett gin. Den Atelier wier durno Sperrzone an dirft fir 20 Joer vun kengem Mensch méi betratt
gin.
Daat waar eng aaner Horrorvisioun. Ech hun mir allerdengs och virgestallt, waat geif passéiren,
wann ech main Song-Wonsch geif härt an de Raum blären. Nodeems ech ganz härt “EX WHY
YOUUUU” gebläärt hätt, wier et ganz roueg am Sall.
All Mensch geif op mech kucken.
Den Billy Corgan geif sain Plektrum faalen lossen, waat en extrem gudd geif heiren.
Durno geifen em Haaren an d'Fliliken wuessen, hien geif soen: I am the Devil. Ech geif dovunner
awer naischt méi matkreien, well en Bletz hätt mech getraff oder ech wier an en deift feiergefelltent
Lach gefall, daat sech ganz spontan opgedoen hätt.
Mee iert et zu esou Reaktiounen sollt kommen, hun ech jo virdeischt mol missen op den Konzert
kommen. Ech waar relativ frei do, ongefeier 3 bis 4 Stonnen ze frei. Den Bus an den Camion vun
de Pumpkins stoung awer schon virum Atelier. Do stoungen och e puer Aarmer, déi keen Ticket
kruut haaten an elo en schwaarz ofkaafen wollten. Waat hinnen awer net wirklech gelongen ass, sou
wéi ech daat matkruut.
Ech sin dun an déi verschidden baren vun der berühmt-berüchtegter Hollerscher Stross gaangen an
hun mech moralesch op den Concert, op dem ech durchaus hätt keinten stirwen, virbereed. Vir nach
eng Keier drun ze erenneren: d'Hollerscher Stross ass fir Letztebuerg daat, waat Las Vegas fir
d'USA ass. Just bessi méi kleng an ouni waiss Tigeren. Mee Angscht a Schrecken fennt en héi un
all Strosseneck.
Irgendwann hun ech dann awer och nach giess. Daat mat e puer Mellen Englänner, déi zwar och
alleguerten op den Concert wollten, mee iwerhaat net esou nervös waaren wéi ech. Se hun sech
nämlech relativ vill Zait geloss mam Iessen, obwuehl den Konzert zu all Moment hätt keinten
ugoen. Ech sin emmer an emmer méi nervös gin. Ausserdem waaren déi Leit wirklech alleguer e
bessi mell an ech hun et mat der Angscht ze din kruut.
Ech hun mir virgestallt waat alles keint passéiren. Keng Band, déi total Katastrophe an d'Enn vum
Atelier, den Billy Corgan, den an wirklechkeet den Daiwel waar…
Ech hätt och keinten doud-ge-poggt kennen gin. Angscht a Schrecken sin mir wéi Figuren aus
engem ellenen Drogentrip d'Been eropgeklommen an hun sech eng Entree zu mengem Kierper
gesicht. Elo hun ech mir gewenscht, ech wier op engem ellenen Drogentip. Daat wier
wahrscheinlech manner schlemm gewierscht.
Irgendwann sin mer dun endlech vum Desch opgestaanen an an den Atelier gaangen.
An do sollt alles anescht kommen, wéi ech mir et virgestallt hun. Et muss jo net emmer alles
Angscht a Schrecken sin.

Und auch sonst bietet A weekend in the city genung, was man als “hörbar” bezeichnen kann. Ich bin noch nicht restlos überzeugt, aber ich denke, ich sollte das Album noch ein paar mal hören, ehe ich es als “Überzeugt mich nicht wirklich” weglege. Denn das hat es bestimmt nicht verdient.

The Hives – walk idiot walk (3:31)
Therapy – Little Tongues First (4:25)
The Smashing Pumpkins – The Everlasting Gaze (4:00)
Caliban – A small boy and a grey heaven (4:14)
Killing Joke – The Death & Resurrection Show (6:56)
Einstürzende Neubauten – Sie (6:07)
Murderdolls – White Wedding (3:18)
John Mcasskill – revolution kids (5:08)
Nine Inch Nails – Closer (6:13)
Anthrax – What Doesn´t Die (4:09)
Rage Against The Machine – Guerrilla Radio (3:26)

Mit 51 Minuten wäre die für's Radio schon zu lang, da ich nur eine Stunde Sendezeit habe. Und für die Sendezeit zu heftig. Ich versuche ja, Rücksicht auf die Staatsbeamten zu nehmen, die zwischen 16 und 17 Uhr in den Feierabend fahren.